Пляцоўка для прафесійнага росту медыясупольнасці
Мінск, вул. Веры Харужай 3, офіс 601
Пляцоўка для прафесійнага росту медыясупольнасці
Мінск, вул. Веры Харужай 3, офіс 601
Стаць сябрам Меню Зарэзерваваць зал

Стартуе фотаконкурс «Незалежнасьць — гэта...» Галоўны прыз — паездка ў Прагу

Дзе: 
Беларусь
Дата падзеі: 
20.05.2016 (Цэлы дзень)
Да: 
25.08.2016 (Цэлы дзень)
Мова падзеi: 
белорусский
русский
Дэдлайн падзеі: 
20.05.2016
Крыніца падзеі: 
http://www.svaboda.org
Для каго: 
Для ўсіх

 

Беларускай незалежнасьці ў жніўні споўніцца 25 год.

Незалежнасьць — гэта?.. Прапануйце свой фотаадказ!

Прысылайце свае здымкі, новыя і архіўныя, пра розныя бакі жыцьця ў незалежнай Беларусі на працягу апошняй чвэрці стагодзьдзя, пра герояў і антыгерояў, здабыткі, страты і надзеі на адрас svabodaphoto@gmail.com

Два туры 

Вынікі першага падвядзём 20 траўня, у дзень нараджэньня Радыё Свабода (тры прызы — пляншэты iPad). Конкурс завершыцца 25 жніўня, у дзень, калі 25 год таму Дэклярацыя аб дзяржаўным сувэрэнітэце стала Канстытуцыйным законам (яшчэ тры прызы). 

Галоўны прыз — паездка ў Прагу. 

Да ўдзелу запрашаюцца ўсе ахвотныя, аматары і прафэсіяналы, зь Беларусі і замежжа. 

Умовы 

Адным разам дасылайце ня больш за 5 працаў, не часьцей як раз на тыдзень. Падпісвайце: што, дзе, калі, чаму — тлумачальны тэкст залічваецца ў плюс. Пасылаючы фота на адрас svabodaphoto@gmail.com, вы даяце Радыё Свабода права на бязвыплатнае выкарыстаньне гэтых фатаздымкаў. 

Тэхнічныя патрабаваньні 

  • Фармат файлу: JPG, dpi 72
  • Шырыня па вялікім боку кадру: 1600 піксэляў
  • Памер фота: ня больш за 2 мб.
  • Назва файла павінна быць напісаная лацінскімі літарамі і ўтрымліваць прозьвішча аўтара і парадкавы нумар.

 

Будзем удзячныя, калі на выпадак далейшага скарыстаньня (выстава, плякат, фатакніга, інш.) вы захаваеце арыгінал. 

Журы

Пошту будзе праглядаць вядоўца-рэдактар Валер Дранчук. У журы для фінальнага вызначэньня пераможцаў запрошаныя экспэрты і супрацоўнікі Радыё Свабода ў Менску і Празе. 

Валер Дранчук: у нас 150 дзён!

Шаноўныя сябры, 

дабраслаўляю на пачатак. Штосуботы мы будзем сустракацца, падводзіць бягучыя вынікі, трымаць дыялёг. 

Па-сяброўску — некалькі просьбаў і напамінкаў. 

Зьмест фатаграфіяў павінен адпавядаць ідэі конкурсу, гэта не банальнасьць. Старайцеся канцэптуальна сфармуляваць адказ: «Незалежнасьць — гэта...». Са свайго боку, рэдакцыя паставіцца да кожнай дасланай працы, да кожнага фотааргумэнту, кожнай адсканаванай вашай мэтафары, кожнага кантрапункту з асаблівым зацікаўленьнем і зычлівым даверам. Дзеля ўзаемаразуменьня трымайцеся і нашага цьвёрдага патрабаваньня — суправаджаць фатаздымкі неабходнымі подпісамі. Ня бойцеся патлумачыць, чаму той ці іншы сюжэт вы зьвязваеце зь незалежнасьцю краіны: дзе ён зьняты, што і з кім адбываецца, наколькі ён «працуе». Гэтыя зьвесткі паглыбяць вашы аргумэнты і сьведчаньні на карысьць ісьціны. 

Калі вы яшчэ ня «зорка» і пра вас ня ўсе ведаюць, падайце зьвесткі пра сябе. Дзе пражываеце, чым займаецеся, якога веку. Пашпартныя дадзеныя нам не патрэбныя, а дзе нарадзіліся, як рана пачалі здымаць і на якую камэру — гэта цікава. Прыкладам, я свой першы здымак зрабіў на «Зоркий» у 1967 годзе, вучнем дзявятае клясы. Апарат даваў кантраснасьць і рэзкасьць, якасныя нэгатывы. Зь ім і паехаў пасьля журфаку ў старадароскую райгазэту, і рэпартажы з палёў, партрэты перадавікоў даваліся мне без праблем... 

Што да папярэдняй апрацоўкі фатаздымкаў, старайцеся як найменш зьвяртацца да графічнага рэдактара. Вашы «чыстыя» адбіткі рэчаісных імгненьняў, без прыкметных дамешкаў кампутарнага дызайну будуць заўважаныя і ацэненыя з найбольшай прыхільнасьцю. Будзьце асьцярожныя з архіўнай, хранікальнай фатаграфіяй. Катэгарычна не прымаюцца да конкурсу фотакаляжы. 

Гэта ня значыць, што праект скіраваны на «звычайную» дакумэнтальную фатаграфію, хоць, мяркую, гістарычна-рэпартажны складнік адлюстраванага часу і грамадзка-палітычнага вопыту, бадай, непазьбежны, нават вызначальны, як можна здагадацца. Так ці ня так, пакажуць бліжэйшыя тыдні, ваш водгук, сябры. Разам з тым спадзяюся, што творчы патэнцыял «па-за часам» і «па-над часам» нашмат багацейшы. І прымяншаць яго ня варта. Як ня варта пасаваць перад гісторыяй, хай сабе вельмі драматычнай (што было і «сплыло» — мы гэта ўбачым з аўтарскіх хронік). І як ня варта пасаваць перад ходам мінулых падзей, хай сабе поўных візуальнай значнасьці. Вобразы і падзеі, ня менш істотныя і выяўныя, — штодня побач з намі, каб зь іх фармуляваць адказ дзеля вечнасьці: «Незалежнасьць — гэта?..» Як выказаўся Вальтэр Бэньямін, гісторыя распадаецца не на фрагмэнты-гісторыі (сюжэты-апавяданьні), а — на вобразы. Што ўзяць з фатавобразаў апошніх 25 гадоў нашай незалежнасьці, якія сымбалі цьвердзіць і вызнаваць, на чым засяродзіцца сёньня-заўтра? У вас, сябры, выключны шанец зрабіць свой выбар — месца і кадра, геаграфіі і жанру, сьвятла і ценяў.... 

Вядома, наш конкурс — конкурс фатаграфіі — наўрад ці будзе зь першых дзён адсочвацца калекцыянэрамі сусьветных галерэй, аднак на сэнсацыі і адкрыцьці я спадзяюся. Можа, зрэшты, больш разьлічваю на ідэю, на шчыры водгук, на гарачае сьветавыяўленьне свабоды, якой так нестае нашай «незалежнай» і несвабоднай краіне і якой прагне наша грамадзтва. Разам з тым буду рады і прыемна «расчараваны», калі конкурс возьме і бок па-мастацку якаснай, канцэптуальнай фатаграфіі. З досьведу ранейшага фатаконкурсу «Мая Беларусь» (Свабода, 2007), які я меў гонар таксама ачольваць, гэта не адбудзецца адразу і ўвачавідкі. 

Але часу багата — як палічыць, 150 дзён. Гэта значыць, паціху сьпяшайцеся, Беларусь у прадчуваньні сьвятла і сьвята.

Валер Дранчук. Нарадзіўся ў 1951 на Стаўпеччыне. Скончыў журфак БДУ. Экспэрт, аўтар Свабоды. Заснавальнік і выдавец незалежнай прыродалюбнай газэты «Белавеская пушча» (1995–2008). Ляўрэат прэміяў імя Алеся Адамовіча (Беларускі ПЭН-цэнтар, 2001) і Генры Форда (1999) за ініцыятывы і публікацыі дзеля абароны беларускай прыроды.

Інфармацыя з сайта http://www.svaboda.org

Партнёры прэс-клуба